Dag 4 – Een dag op Ceformi (donderdag 3 augustus)

Vandaag staat in het teken van handen uit de mouwen! Na een heerlijk ontbijt (ja, pannenkoeken, havermoutpap, gebakken ei, brood en maracuja’s) gaan we op stap. Gewapend met een heel aantal verfrollers en genoeg water voor een hele dag lopen we een klein stukje door de wijk naar Ceformi. Ceformi is een school waar (kansarme) jongeren een beroepsopleiding krijgen, maar ook een heel stuk geloofsopvoeding en persoonlijke vorming. Het is de school waar ikzelf (Lydia) lange tijd geweest ben en het weerzien is mede daarom ook fan-tas-tisch. We worden onthaald door de gehele staff van de school en iedereen is erg blij om ons te zien. We horen dat ons bezoek niet alleen praktisch heel nuttig is, maar ook zeer bemoedigend voor de mensen van Ceformi. Mama Diane (moeders worden vernoemd naar hun oudste kind. Het oudste kind van Esther heet Diane, dus wordt zij Mama Diane genoemd) is een soort moeder- overste van de studenten van de school en is ook zo blij met ons bezoek dat haar glimlach de hele dag op haar gezicht staat.
Omdat de studenten zelf vakantie hebben en ver weg wonen, kunnen zij helaas vandaag niet aanwezig zijn. Maar dat mag de pret niet drukken, want een hele club van leraren van de school staat klaar om ons te helpen het grote lokaal wat we hebben toegewezen gekregen, te verven.
Er wordt volop contact gemaakt met elkaar. Rwandese woordjes klinken hier en daar uit onze monden en de docenten proberen een woordje Nederlands te spreken.
De lunch die volgt na een ochtend hard werken is overdadig! We hadden ’s morgens de goede geuren al uit de keuken geroken, maar het resultaat is fantastisch. We hebben een goede maaltijd samen met de docenten en krijgen dan een interessante rondleiding over het terrein van Ceformi. We horen welke vakken er allemaal worden gegeven en waarom Ceformi zo’n bijzondere en waardevolle plek is voor (kansarme)jongeren. Onder de indruk van het verhaal vatten we onze kwasten weer en gaan we verder met het verven van het lokaal.

Om een uur of 4 is het werk gedaan en is iedereen blij met het resultaat: Een ruimte die stoffig, rood en afgebladderd was is omgetoverd tot een prachtig lokaal!
Samen met de staf van Ceformi sluiten we de dag af met een paar (kleine) toespraken. We proberen voor de eerste keer als groep samen een lied te zingen (wat in Rwandese ogen waarschijnlijk niet heel geoefend over komt) en leren een paar woordjes Rwandees in een lied wat Japhet (de directeur van de school) ons aanleert. Een hele boel foto’s, handjes en lieve groeten later nemen we afscheid.
Een aantal dames heeft de onbedwingbare behoefte aan chips, dus wordt er een korte stop gemaakt bij een klein winkeltje op de hoek van de straat.
We kunnen nog even douchen (yes, er is water!!!) en onze tas pakken, want; we gaan naar onze gastgezinnen! Deze verhalen volgen natuurlijk…..

Lydia

Advertenties

Dag 3 – Kayonza en Lake Muhazi (woensdag 2 augustus)

Vandaag is de dag dat we de eerste van de vier projecten gaan bezoeken. Ik vind het heel spannend omdat we nog niet zoveel weten van wat we aan gaan treffen, en dat is ook goed denk ik. Na weer een goed ontbijt (het eten is echt goed hier, ze hebben deze ochtend zelf chocoladepasta voor ons gekocht, dat is echt een luxe-product hier) gaan we in de twee auto’s richting het oosten. In het begin is de weg nog druk en hobbelig en de uitlaatgassen maken dat ik het echt benauwd heb. Gelukkig verandert de weg na een tijdje in een asfaltweg. Kort daarna zien ik de eerste hond! Ik vermaak me heel erg in de auto, omdat alles totaal anders is dan bij ons. Er wordt heel veel campagne gevoerd voor de verkiezingen van deze week, dus overal hangen roodwitblauwe vlaggen (de kleur van de partij die sowieso gaat winnen) en er lopen overal mensen campagne te voeren in t-shirts met het hoofd van de huidige president erop. Ik zit in de auto met Janny, een vrouw uit nieuw-lekkerland die hier al een aantal jaar komt en hier nu ook weer 6 weken zit. Ze heeft hier al heel veel meegemaakt en kan dus ook goed verhalen vertellen. Ze gaat vandaag met ons mee.

Als we eenmaal de stad uit zijn en de lucht minder naar uitlaatgassen ruikt, kan ik voor het eerst echt Afrika ruiken. Het is niet te beschrijven eigenlijk, maar ik snap nu wel wat Lydia bedoelde met dat je Afrika moet ruiken. Onderweg verbaas ik me over alle vrouwen, mannen en kinderen die vanalles op hun hoofd dragen, zonder het vast te houden! We zien af en toe een kip, koe of geit. Het valt me op dat het vee hier nooit opgesloten zit. Ze hebben soms (vooral de geiten) een touwtje om hun nek, maar veel meer is het niet. Men vertrouwt elkaar gewoon, en denkt dat het vee niet wegloopt denk ik.

Na bijna twee uur lange asfaltweg komen we aan bij AMU (Association of Mwana Ukundwa), en zodra de hekken open gaan zegt Lydia op dringende toon: “hou je camera klaar!” Tientallen bruine kindergezichtjes staren ons aan en beginnen te zwaaien zodra wij beginnen te lachen. Het is een heel intiem moment omdat we meteen merken dat ze zo lang naar ons bezoek hebben uitgekeken.

We mogen plaats nemen op stoelen die voor ons zijn neergezet terwijl alle kinderen, jongeren en vrouwen op de grond gaan zitten. Het voelt eigenlijk een klein beetje onwennig en oneerlijk dat wij als soort verheven op de stoelen zitten terwijl zij op de harde, stoffige grond moeten gaan zitten. Samuel stelt de kinderen voor (primary school, secondary school en de vrouwen) en daarna de leiders van dit deel van het project. Een jonge gozer, Robert, doet dit als vrijwilligerswerk. Later hoor ik dat hij dit al 1,5 jaar doet en dat hij hoopt een architect te worden. We gaan hem over een paar dagen ook op het summercamp zien. Mathias is de leider van het gezelschap en Robert vertaalt alles wat Samuel in het Engels zegt zodat de kinderen het kunnen verstaan. Lydia, Gerlinda en Artse stellen zichzelf voor en vertellen waarom we hier zijn. Dan stellen wij met ons 6en ons voor.
De jongeren hebben iets voor ons voorbereid, muziek en dans. Het is erg leuk om iedereen te zien klappen en dansen en we worden uitgenodigd om mee te dansen. De sfeer is gezellig.

We verdelen de groep in drie, waarbij elke groep een andere taak krijgt. Ik ga samen met Lydia en ELize eten klaarmaken. Cynthia, Artse en Denise gaan handwerken met de vrouwen en Fleur, Tamar en Gerlinda gaan met de kinderen spelen. Het koken is eigenlijk alleen maar snijden en volgens mij hebben ze het meeste ook al zelf gedaan. Elize snijdt de wortels en de kool, ik snijd de aardappels en m’n vinger. Heel fijn, want nu zit overal bloed en kan ik dus niet meer helpen. Ik was er zelf een beetje nuchter over, maar inmiddels is het al 3 keer ontsmet en zijn er al 5 pleisters doorheen gegaan. Mag niet besmet raken natuurlijk…!

Als we klaar zijn met koken kunnen we meedoen met de vrouwen. Christine is een vrouw die mij leert hoe ze de manden maakt. Het is een soort spiraal, gemaakt met riet en een soort gekleurd touw. Ze kan helemaal geen engels, maar volgens mij begreep ze wel dat ik me verontschuldigde voor het verpesten van haar mooie handwerk. Je kunt precies zien welk stuk ik had gemaakt. Hoewel ik me daar een beetje schuldig over voelde, vond ik het echt heel lief en leuk dat we dit mee konden maken. Het was echt moeilijk! De naald ging moeilijk door het riet heen en je moet echt kracht in je vingers krijgen om het goed te doen.

Tijd voor lunch! Een beetje ongemakkelijk gaan wij binnen zitten terwijl alle kinderen buiten op de grond hun bordje eten krijgen. Het vlees wat in de saus zit wordt er voor mij uitgelaten maar lieve mensen wat ziet dat er goor uit. Tot nu toe was het vlees qua uiterlijk redelijk westers maar dit heeft meer vet en bot dan normaal vlees. Het eten is rijst met erwtjes, kool en wortel met aardappelen. Best een groot bord, ook voor de kinderen. En ze eten het allemaal op, ook de kleintjes! Daar zijn we eerst een beetje verbaasd over aan het praten, totdat Janny ons vertelt dat dit waarschijnlijk de eerste maaltijd van hun dag is… En hoogstwaarschijnlijk ook de enige. En dit is niet het enige heftige wat we horen. 80% van de kinderen die hier lopen is besmet met HIV. Dat is echt heel veel, en dan ben je nog zo jong. We zijn er allemaal even stil van. Die spelende kids, met blije hoofdjes, die in de lach schieten als je een gekke bek trekt en heel panisch om een ‘picture picture’ vragen… Ik word er een beetje verdrietig van en het geeft me een moedeloos gevoel. Als ik vraag of deze kinderen dan niet ‘gewoon’ medicijnen van het project kunnen krijgen, vertelt Janny dat dat te gevaarlijk is, omdat ze zo weinig eten op een dag. De medicijnen zouden te gevaarlijk zijn voor hun kleine lichaampjes…

Alsof we nog niet genoeg nare dingen hadden gehoord, vertelt Samuel ook nog dat de sommige kinderen het geluk hebben om na 40 minuten lopen in de ochtend bij het project aan te komen. De meesten zijn een uur lopend onderweg, en sommigen zelfs 2 uur. En dat op een lege maag… Dit verklaart ook waarom bijna alle kinderen kapotte zolen hebben. Schoenen dragen is in Rwanda verplicht, maar het meeste wat hier te zien is, is niet meer echt schoen te noemen.

Omdat we horen dat we niet meer door gaan wisselen, ga ik nog even snel naar buiten om wat fotos van de kinderen te maken en nog even een soort van met ze te spelen. Ze worden echt helemaal wild van op de foto gaan en ze kunnen dus niet stoppen met ervoor springen en aan me hangen. Ik ben ook een paar keer bijna m’n bril kwijt.

Om het project te steunen en omdat we allemaal de gemaakte tassen/manden/bakjes zo mooi vinden, kopen we bijna de hele kraam zelfgemaakte dingen leeg. ik koop een mooie schaal met verschillende kleuren voor 2500 Frank. ook hier word ik weer een beetje ongemakkelijk van, want dit is omgerekend 2,66 euro. En dat voor urenlang werk. Ik vraag aan Gerlinda of ze het niet erg vinden dat we nu al hun spullen kopen, omdat ze dan niks meer hebben om te verkopen, maar ze zijn er juist heel blij mee. Door het hier te kopen en niet in een souvenirwinkel zijn we niet alleen goedkoper uit, maar steunen we ook direct het hele project.

Mwana Ukundwa is een mooi project, omdat het niet het arme kind uit de armoede haalt, maar direct het hele gezin helpt. Het kind krijgt onderwijs en voeding en de moeders krijgen een baan waardoor ze zelfvoorzienend kunnen worden. Ze leren bijvoorbeeld het mandenmaken wat wij vandaag deden, of ze krijgen een stukje land toegewezen waar ze op mogen gaan werken. Op deze manier wordt de kans veel groter dat het kind weer verder kan groeien omdat het hele gezin groeit en rijker wordt.

Tijd om afscheid te nemen… we hebben uit Nederland 3 spellen meegenomen, die we aan Mathias overhandigen terwijl Samuel de woorden van Lydia vertaalt. Ook de pennen en potloden worden goed ontvangen. Als we de bellenblaas uitpakken, en niemand dit kent, besluiten we om het even voor te doen. Dit was niet een heel groot succes, of misschien ook wel als je het anders bekijkt. de kinderen stormen op ons af en proberen de bellen te pakken. Ze kenden het niet, dus ze vinden het helemaal geweldig. Hun blijdschap maakt mij ook blij!

we hebben ook nog stickers voor ze, en die delen we uit door ze op te stellen in rijen en iedereen krijgt 1 sticker. Het klinkt logischer dan is het want het wordt alsnog een chaos en ze doen er alles aan om nog een tweede sticker te krijgen. Het breekt mn hart een beetje dat wij alles maar kopen wat we willen en zij strijden om een tweede sticker. Het is moeilijk om weg te gaan, maar na nog wat fotos en high-fives is het echt tijd om weer de auto in te stappen.

we rijden een klein stukje naar lake Muhazi, dat wisten we niet! Hier gaan we even een paar uurtjes ontspannen. Het uitzicht over het meer is ontzettend mooi. de natuur brengt wat rust in mn hoofd, en het is weer goed om even met elkaar te zijn zonder kinderen te zijn. Zoveel indrukken maken je erg vermoeid. We gaan even het water in, maar helaas geen zwemkleding mee dus we kunnen niet echt gaan zwemmen. Bovendien zitten er waterslangen dus echt veilig voelen we ons niet, haha!

We drinken wat, maken foto’s en Lydia en ik vallen in slaap. Fijn om even tot rust te komen.

Na een lange terugreis met veel Afrikaanse massage (hobbelwegen, we doen 2 uur over 65 kilometer) komen we heel moe aan bij Isano. Onderweg moesten we nog lang stilstaan omdat de president langsreed. Helaas staat het eten nog niet klaar en is er ook weer geen water om te douchen. Het eten is weer prima en na het diner gaan we weer even de dag nabespreken aan de hand van verschillende emoticons. Ik had er alleen echt geen energie meer voor dus ik was er niet heel erg bij. Al met al een drukke en bijzondere dag.

Irene

Dag 2 (dinsdag 1 augustus)

Na een goede nachtrust in onze klamboes start dag twee met een ontdekkingstocht in de omgeving waar we hebben geslapen. Roofvogels vliegen rond en lieve roze bloemetjes groeien aan de struiken. Terwijl wij (Irene, Fleur en ik) al de omgeving op ons duimpje kennen, liggen de anderen nog lekker te ronken. Als ook zij wakker zijn geworden gaan we met z’n allen ontbijten. Wit brood met jam, bordje haver/rijst/Brinta pap en exotisch fruit wordt ons voorgeschoteld. Na een zegen over het eten, dat het niet diarree mag veroorzaken, vullen we ons goed vol.

Daarna gaan Lydia, Gerlinda en Artse met Samuel in gesprek over de rest van de dag. De planning is om naar het Memorial te gaan van de Genocide. Het belooft een heftige dag te worden!

De planning is om vanmiddag naar het Memorial te gaan. Dus tot die tijd moeten we ons zien te vermaken met spelletjes of lezen. Ondertussen gaan Gerlinda, Lydia en ik naar de stad om euro’s te wisselen voor franken. Bizar dat één euro gelijk is aan 940 frank! Als we met de money’s op zak uit de bank lopen, vervolgen we onze weg naar de supermarkt. Hier kopen we wat spulletjes in, zoals wc-papier. Eenmaal terug gekomen bij ons verblijfplaats gaan we lunchen.

Dan gaan we naar het Memorial. Het museum begint bij de geschiedenis voor de Genocide. Blijkbaar begon de spanningsoploop al jaren ervoor. Dit gedeelte loopt vervolgens over in het moment zelf: de Genocide. Heftige indrukken komen in je en je ziet de meest gruwelijkste beelden Een voorbeeld: er zijn twee glas in lood ramen met op één het beeld van een manchet die een felle intense rode kleur had. Het idee dat het er zo echt uit heeft gezien geeft mij wel rillingen.

Er is ook een childroom. Hier zijn foto’s en verhalen te zien over kinderen die vermoord waren. Zo was er een kind van ongeveer 7 die levend verbrand was. Het meest erge verhaal vind ik over een kind van ongeveer negen maanden oud die was gedood door tegen de uur aangegooid te worden. Dat is toch onmenselijk!

Na al deze indrukken binnen lopen we naar buiten om de massagraven te bekijken. Een grote betonnen vloeren liggen op de grond met onder hen ongeveer 250.000 mensen begraven. Dat maakt mij wel stil.

Op de rit terug heb ik niet veel gezegd, nog stil van de indrukken. We rijden door de drukke straten van het centrum van Kigali. Een grote ongeordende chaos, dat op de een of andere manier werkt. Getoeter en het brommen van de motors razen je voorbij. En na een klein poosje rijden komen we veilig weer aan bij ons verblijfplaats, waar we even chillen en gaan avondeten. Met een gezamenlijke afsluiting eindigen we deze dag. Beelden die we nooit meer vergeten nemen we mee in ons leven.

Dan lekker douchen, wat de eerste keer mislukt, omdat het water op is. De wekker om 7:00 en heerlijk slapen. Welterusten!

Elize

 

Fleur, Denise, Cynthia, Irene, Tamar, Gerlinda, Lydia en Artse

 

Dag 1 (maandag 31 juli)

De wekker gaat, het voelt veel te vroeg. Maar dan is het besef er, we gaan vandaag naar Rwanda!

Ik kom om aan op het station, en Aartje en Kasper staan er al om ons uit te zwaaien. Langzaam aan verzameld iedereen zich voor het station. Er staan zoveel koffers en tassen dat het lijkt alsof we wel een maand weggaan. Dan komt het moment voor een aantal van ons om afscheid te nemen. Dat valt vrij zwaar, maar gelukkig zijn we er voor elkaar.

Al gauw zitten we in de trein op weg naar Schiphol en hebben we al de grootste pret. Voor we het weten zijn we op Schiphol en moet ik zelf ook afscheid nemen van mijn moeder. Nu is het tijd om onze bagage te inchecken, en als ik de rij zo zie dan gaat het wel even duren voordat wij aan de beurt zijn. Gelukkig valt het mee en kunnen wij redelijk door lopen. Na een klein oponthoud door een “illegaal” voorwerp in de koffer *uhm* powerbank, konden wij eindelijk verder. Ik kijk op de klok en zie dat wij nog anderhalf uur hebben om door de douane te komen. Dat moet goed komen!

Tuurlijk staat een deel van ons in de verkeerde rij voor de douane, ik zie dat de rest er al doorheen is. Ahh gelukkig we kunnen doorlopen, we zien dat wij nog een half uur hebben om bij de gate te komen. Iedereen gaat zijn eigenweg en we spreken af om 10 voor 10 bij de gate af.

Het is zover we mogen boarden, iedereen is blij en uitgelaten als we het vliegtuig zien. Artse heeft geregeld dat we met zijn 9 bij elkaar zitten. We stijgen eindelijk op en al snel komen de stewardessen langs met drinken en warme doekje om je handen schoon te maken voor de lunch. Tussendoor zie ik dat de ene een dutje doet of een film kijkt, sommigen luisteren muziek of lopen een rondje door het vliegtuig.

De lunch is heerlijk waarbij de keus bestaat uit vega pasta of kip nasi. Tussendoor krijgen we nog ijs, drinken, koffie en thee. We kwamen niks kort en we zitten nog een beetje vol als het diner word opgediend. Ondanks smeult iedereen van zijn pizza en salade. Tijdens mijn rondje door het vliegtuig zie ik dat de zon onder gaat. Helaas zitten wij niet bij raam, maar gelukkig zit er achter in het vliegtuig een innie minnie raampje waar we toch van de zonsondergang kunnen genieten. De 8 en half uur zijn omgevlogen *ha-ha* want de piloot zet de landing in. Ondertussen is het donker buiten en zien wij de eerste lampjes beneden op de grond.

 

Al vrij snel mogen wij het vliegtuig uit en als eerst raken we de grond aan. We zijn eindelijk in Rwanda! Daar gaan we in de zoveelste rij van vandaag staan. Namelijk de rij voor de douane. Hier worden we 1 voor 1 ondervraagd en wordt je vingerafdruk genomen en je foto. Ik ben blij als ik er doorheen ben, nu hopen dat de bagage er al is.

De eerste koffers draaien al op de band en tegen de tijd dat iedereen door de douane is zijn alle koffers er. Samuel staat ons op te wachten en verdeelt de koffers over 2 auto`s. Met zijn 6en stappen wij een witte jeep. Alleen al dat vinden wij geweldig en genieten tijdens de autorit van alles wat wij zien. De reisleiding vond het een iets minder idee dat wij met 6 meiden in 1 auto gingen. Maar dat kwam allemaal goed en gauw zijn wij bij de accommodatie. Daar krijgen wij kamers toegewezen en die zijn veel luxer dan verwacht. Wij hebben zelf een normaal toilet!

Ze hebben zelfs “supper”  voor ons klaargemaakt. Iedereen eet wat en we praten nog wat na over dag en wat we morgen gaan doen.  Hierna is het wel klaar en tijd om naar bed te gaan. Iedereen is gaar van zo`n lange reisdag.

(foto’s volgen… internet verbinding is momenteel wat matig)

Nog één nachtje slapen

Morgen is de grote dag. Morgenochtend, op 31 juli 2017, vertrekken we vanaf Schiphol om half 11 naar Rwanda! Het begin van ons avontuur. Sommige van ons voelden de laatste paar dagen al wat spanning, bij anderen begint het nu pas te komen.

Op zaterdag 29 juli hebben we de laatste gezamenlijke voorbereidingsdag gehad. Deze dag stond in het teken van veiligheid en samen op reis. Met een trainingsacteur hebben we een veiligheidstraining gehad, waarbij we hebben geleerd hoe bijv. een agressor op je lichaamstaal of

acties zou kunnen reageren. Ook hebben we nagedacht over alles wat mis zou kunnen gaan op onze reis, dus waar we goed aan moeten denken. Verder hebben we elkaars comfort-zone beter leren kennen en hebben we geleerd dat contact in een andere cultuur anders kan zijn dan wat we gewend zijn.

Vandaag stond in het teken van afscheid nemen. In de Bron is er een afscheidsdienst geweest waarbij we allemaal werden uitgezwaaid door de gemeente. Het was een hele mooie dienst. Samen hebben we het avondmaal gevierd en de moeders hebben een ons een gedicht en een troostzakdoek meegegeven. Hierbij kregen we de zegen mee van God.

Het is ongelofelijk mooi om te zien hoe betrokken iedereen is met deze reis. Naast het gedicht en de zakdoek, hebben we ook een gezamenlijk boek en notitieblokjes gekregen, zodat we onze ervaringen goed zullen onthouden. Ook hebben we mooie kaarsen meegekregen, voor ons, maar ook voor de mensen daar in Rwanda. Vele acties hebben we uitgevoerd om Mwana Ukundwa bekend te maken en om geld in te zamelen. Vele bemoedigingen hebben we gehad en we zijn ontzettend dankbaar dat de we zoveel steun hebben gehad van de kerk, van familie en vrienden. Zonder jullie zou deze reis niet hebben kunnen plaatsvinden!

We kijken uit naar morgen en we bidden dat de reis goed mag verlopen. Met plezier willen we onze ervaringen delen tijdens de reis, dus houd de blogs goed in de gaten voor meer nieuws!

Tot over 2 weken!

Groetjes,

Cynthia
met Denise, Elize, Fleur, Irene, Tamar, Artse, Gerlinda, en Lydia

PDF – Uitzwaaien vanuit de gemeente Rwandaproject project

 

Pannenkoekenmaaltijd – zaterdag 20 mei

Keep calm and… eat pancakes!

Zaterdag 20 mei was de vierde maaltijd-actie, een pannenkoekenmaaltijd, dit keer in De Bron. Om twee uur smiddags begonnen we met het beslag, rond half 3 waren de eerste pannenkoeken al klaar. Tamar en Robert hebben urenlang staan bakken terwijl Fleur en ik tafels klaarzetten, dekten en Denise de gasten ontving. Na inleiding en gebed hebben ruim 50 mensen genoten van onze bakkunsten en het was enorm gezellig! Jong en oud, gemeentelid of niet:  iedereen was welkom! Wij hebben met z’n vieren enorm kunnen genieten van de animo die er weer was, waarvoor hartelijk dank! We hebben een bedrag van ruim 350 euro opgehaald! Echt fantastisch! Het is zo bijzonder om dit met zn allen te mogen doen! Hieronder wat foto’s om een impressie te krijgen van de gezellige avond

Film Hotel Rwanda

Op zaterdag 27 mei van 20.00-22.00 uur zal de film Hotel Rwanda worden vertoond in de Dorpskerk in Leusden-Zuid. Het is een prachtige, maar ook heftige film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het verhaal speelt zich af in Rwanda tijdens de dagen van de genocide.

Om 19.45 uur is er inloop met koffie en thee. Entree is €5,- en de opbrengst gaat naar de Mwana Ukundwa reis. Jij/U kunt zich opgeven via rwanda2017site@gmail.com
Hierbij nodig ik jullie allen uit om te komen kijken.